دنیایی با یک دنیا درد دل

ددددددددددااااااااااااااا

borran — Thu, 04 Sep 2008 08:53:18 GMT

نبینم دیگه کسی بگه من بد بینم

لینک زیر ۲۵ پرسش پیش از ازدواج که یکی از نیک نامها تهیه کرده بخونید بعد نگید من بدم

اگه کسی هم دوست داشت نظر بده راجع به ازدواج هم یه جمله بنویسه . آپ بعدیم حتما راجع به خریت و حریت مطلب خواهم نوشت . حتما سراغش و بگیرید .

شب از بودن خود نهراسید

که من از رفتن روزگارم

چه بسا دهم این خاک

به سرا پرده ی افلاک

نه تمام و نه پر آغازم

به شب و شبنم خود مینازم

ترک کن مرا

borran — Mon, 18 Aug 2008 08:50:18 GMT

دروغـــگــو

خـــفــه شـو

لعنت به تو

لعنت به همه چیز

بابا خسته شدم

به کی بگم

دســت از ســرم بــرداریـــد

دیــــوونــــه شــــــدم

حکایت شکایت

borran — Fri, 25 Jul 2008 10:29:18 GMT

من اگر مردی از جنس مردانگیم

من اگر استوارم ٬ مردی پولادینم

پنجه ام بشکافت آفتاب

نگاهم بکوبد مهتاب

من نه کم از آب زلالم

من نه کم از خاک طلایم

کژ خیالی نکن

خام خواری نکن

برنده گر از سر من بنهی

خواهی یافت که بر من چه نهی

برای اینکه کمی بتوانم با خود و خود راحتتر و

آرام ترباشم در گریز چند ثانیه ای دنیای مضحک امروز

بر آن شدم که آزمون را رها کنم و بخوانم .

آری من میخواهم با خود کاری کنم که خدای من

با من نکرد . این راه را که همه میروند نمیروم .

من بازمیگردم و از سر میگیرم .

آزمون را نمیدهم . من میخواهم بخوانم .

چرا سردرگمی؟ مگر نمیتوانی مفهوم را دریابی ؟

نه این سخت نیست . اینکه کسی در این تاریکی

به امید رهیابی رهی گیرد که در آن آزمون نیست

سخت نیست . این شدنی است .

تنها باید بخواهم و بتوانم .

میدانم که گنگ گرفتار شده اید ٬ اما خواهید

یافت که همه آنچه در من ناپیدا است همان است

که در چشم شما پیدا است .

شما میبینید و نمیدانید من نمیدانم و

میبینم .

حسرت

borran — Tue, 15 Jul 2008 09:09:39 GMT

به دل من ماند

به دلم ماند تا که لحظه ای از خدا دورتر باشم

به دلم حسرت شد تا که کسی باشم

از این که من بنده و تو خدایی به دلم ماند تا که از خدا دور و کسی باشم

کرمم

کرمی که در خود پیله کرده

تو که خدایی بیا بندگی کن

رها کن این دام حسرت را از دل من

بگسل

هنگامه اش اکنون است

حسرت به دل خدا ماند که من بنده گردم

وبه دل من ماند که من را خدایی گردن زند

چه توانم کرد که از من بر من است

راهی هم برای من نیست

خدایا بگویم غلط کردم بنده شدم ٬ مرا رها میکنی ؟

به که گویم که من نمیخواهم

به چه زبان گویم که خدا بس است

خشنودی

خرسندی

عنایت کرده ای به من !!!

رخصت داده ای که هست باشم

نخواهم

ای ایزدک نخواهم

مرا معدوم بیافرین

بگذار که ازل تا به ابد ارزانی تو باشد و بس

او که بیهوده به خود میپیچد خدا

ای خدا

من تو را نخواهم

تو مرا مهر است

و من مهر نخواهم

سراچه خیال

borran — Mon, 16 Jun 2008 09:08:01 GMT

مرغکی روزی خسته شد

از اینکه او مرغی است بال و پردار اما در آرزوی پرواز خسته شد

از اینکه بسته به گوشه ای و همراز پرنده ای زور گو بود خسته شد

از همراهی با هووهایش ٬ با به زور سحر بیدار شدنش خسته شد

لحظه ای از کنار همسرش (خروس تاج طلا ) به گوشه ای خزید

باخود اندشید که چقدر او خسته است

بیهوده است و تنها

هنرش تخم کردن است و قد ٬ قد

جا و مکانش تکراری است

هوویش خواهرش هست و همسرش برادرش

مرغک پریشان بود و درمانده

چقدر او خار و ذلیل است

ناگهان احساسی بر او حاکم شد

کمی با پایش خاک را کنار کنار کرد

خودش را تکانی داد و گوشه نوکش را به خاک مالید

با خود گفت :

مگر من چه کم از گنجشک دارم

مگر نه آنکه هر دو هم کیش و هم آیین همیم

مگر من و او اسیر یک دام نیستیم

پس چرا او مقرر گشته آزادی است و من بند به حبس

من هم میروم

بال و پر میگشایم و می خندم

در ذهن کوچکش مرغک آهسته آهسته راه گریز و پرواز می ساخت

خوی آزادگی وعشق در ژرف دل می انداخت

به ناگه دستی برآمد به پشتش

ترسان قدقدی سر داد

تاج طلا به سمتش آمد و فریاد کنان او را صدا میکرد

دست جرعه آبی به نوکش پاشاند

بال و پری را که داشت بال و پر می شد زیر پا کشاند

مرغک که هنوز نفهمیده بود به چه گیر است

ناگهان گلویش که هنوز آب بدان نرسیده بود گرم شد ٬ سوخت

دست مرغ را رها کرد

مرغک بال و پر زد

بال و پر زد

بال و پر زد و رها شد

هنگامی که نیستم

borran — Mon, 02 Jun 2008 19:11:18 GMT

شاید کسی برای من نگرید

شاید مرا به یاد نیاورد کسی

مهم نیست همین که من نیستم

خوب است

شعر زیر از کارو

بر سنگ مزار

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم

چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟

چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟

از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن

نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم

تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم

چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم

از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

فتادم در شب ظلمت ، به قعر خاک ، پوسیدم

ز بسکه با لب محنت ،‌زمین فقر بوسیدم

کنون کز خاک فم پر گشته این صد پاره دامانم

چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟

چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم

که خون دیده ، آبم کرد و خاک مرده ها ، نانم

همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم

به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم

ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی

وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی

شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی

کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان

به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی

که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی

نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا

در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا

همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا

پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا

به شب های سکوت کاروان تیره بختیها

سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی

که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

آنگاه که پرواز میمیرد

borran — Mon, 05 May 2008 08:37:18 GMT

مرا از عشق واهمه ای است

ترس بر من فرمان میراند

مرد این میدان نیستم

بی چراغم

مرا حتی ذره ای خطر کردن نیست

همه خوبی در من مرد

تمام من تمام شد

بی طلوعم

سرما بر ژرفایم حکمران است

خود ، خود کشته ام ، میدانم

دگر بارور نیستم

جا مانده ام

کسی دگر در انتظارم نیست

رویایم را کابوس خورد

گلایه هایم هم تمام شد

درمانده ام

ای عاشقان ، رزمندگان ره پویایی

ای عاشقان ، گردانندگان چرخ هستی

بشتابید تا که زودتر به من رسید

بیایید تا بهتر بفهمید و ببینید

سکوی بلند عشق اینجا است

آن همه فرزانگی اینجا است

رها شدن کار من نیست

تو تلاش بیهوده نکن

خدا شدن کار ما نیست

تو برمن خدایی نکن

فرش از عرش بالاتر مانده

من را تو من نکن

شب در نقوش خود خسته

سحر را یاد آور نکن

بس است خواندن خاطره ها برخیز حرکتی دگر کن

خسته باشد فرمانده از این لشکر خیز و جنگی دگر کن

من و شام وشعر همین یک وجب خاک ، خاکیم

بسته ای در خود رها کن ، خود ز این بسته رها کن

خنده تنهایی

borran — Sun, 30 Mar 2008 10:18:18 GMT

خورشید در غروب است

نیامده بهار

نگو زمستان در عبور است

من از امید نیامدم باز

من سوار نتاختم باز

گل گلدونه ام گوشه باغی است

تن پژمرده اش سوخته داغی است

نیاویز رخت مهربانت را به چوبه ی من

نیانداز ترکه عشقت را به کوبه ی من

من همان ببریده ام

من این بشکسته ام

تاریک است سکون سکوت

نهایت انتهایش مرده

بستر آبی رنگ آسمان

مثل خواهش نیلوفر آبی

در همه چشم دریاییت

به تماشا است

نپرس که بی پاسخ است این دل

که چرا این همه نقش تو بر من بی معنا است

باز هم باشد

باز هم من میروم

و در آن آرام تر از آرام تو به خودم

می خندم

برگ آخر

borran — Wed, 13 Feb 2008 10:19:18 GMT

گفته بمیرم

من هم خواهم مرد

خدانگهدار

گفتی بمیر

من هم مردم

برای افتادن فرصت هست

borran — Mon, 07 Jan 2008 06:19:18 GMT

به گمانم که شما را در آن بستر رها کرده اند

به گمانم که تنهایید

برای شما کسی نمانده که حتی حسابرس کنش و واکنشتان باشد

برای مرگ تلاش میکنید

به گمانم که پایان گرفته گانید

نه ، من پیامبر شما نیستم

من ره یافته و ره دان نیستم

شما گر بی گورید من از شما سرتر نیستم

گمانم ٬ بهر شما است

که گویی از من ، مرا دیرتر می بینید

برای برخواستن برنمی خیزید

بهر خواستن تن نمی آزید

من مرا من کرد

همین

من بی منم کرد