مرغکی روزی خسته شد

از اینکه او مرغی است بال و پردار اما در آرزوی پرواز خسته شد

از اینکه بسته به گوشه ای و همراز پرنده ای زور گو بود خسته شد

از همراهی با هووهایش ٬ با به زور سحر بیدار شدنش خسته شد

لحظه ای از کنار همسرش (خروس تاج طلا ) به گوشه ای خزید

باخود اندشید که چقدر او خسته است

بیهوده است و تنها

هنرش تخم کردن است و قد ٬ قد

جا و مکانش تکراری است

هوویش خواهرش هست و همسرش برادرش

مرغک پریشان بود و درمانده

چقدر او خار و ذلیل است

ناگهان احساسی بر او حاکم شد

کمی با پایش خاک را کنار کنار کرد

خودش را تکانی داد و گوشه نوکش را به خاک مالید

با خود گفت :

مگر من چه کم از گنجشک دارم

مگر نه آنکه هر دو هم کیش و هم آیین همیم

مگر من و او اسیر یک دام نیستیم

پس چرا او مقرر گشته آزادی است و من بند به حبس

من هم میروم

بال و پر میگشایم و می خندم

در ذهن کوچکش مرغک آهسته آهسته راه گریز و پرواز می ساخت

خوی آزادگی وعشق در ژرف دل می انداخت

به ناگه دستی برآمد به پشتش

ترسان قدقدی سر داد

تاج طلا به سمتش آمد و فریاد کنان او را صدا میکرد

دست جرعه آبی به نوکش پاشاند

بال و پری را که داشت بال و پر می شد زیر پا کشاند

مرغک که هنوز نفهمیده بود به چه گیر است

ناگهان گلویش که هنوز آب بدان نرسیده بود گرم شد ٬ سوخت

دست مرغ را رها کرد

مرغک بال و پر زد

بال و پر زد

بال و پر زد و رها شد